بهترک

«امید زمانی به وجو می آید که بحرانی وجود داشته باشد». 

انسان به امید زنده است اما برخی به امید و امیدوار بودن

اعتیاد دارند طوری که با قرار دادن ِ خود در بحران،امیدواری

را در خویش تقویت می کنند . این هابایدهمواره چشم اندازی

واضح از امیدواری را در زندگی ، پیش رو داشته باشند .

بعضی هم به امیدهایی که دیگران در دل شان می کارند 

زنده اند ! مثلن از کودکی مهندس و دکتر خطاب شده اند و

همین می شود مسیر زندگی شان و بی آن که بدانند تحت

تاثیر طرحواره ای هستند که در کودکی پیش روی شان 

گذاشته شده ، آن هم با جمله ای شفاهی از طرف پدر 

مادر ، معلم ... و این ها وقتی به هدف می رسند ، شوری

غمگنانه را تجربه می کنند چرا که طول مسیر را با امید به

هدفی از پیش تعیین شده پیموده اند و حالا در انتهای مسیر

قرار دارند و برای ادامه نیازمند انگیزه ای تازه می باشند و

در این مرحله خودشان هم نمی دانند که چرا آن گونه که

تصور می کردند رضایت ندارند و متوجه نیستند که بر پایه

جمله ای شفاهی در زمان کودکی مسیر بزرگسالی را طی

کرده اند !

عده ای هم درمیانسالی درمی یابند که علاقه مندی

شان سمت و سوی دیگری دارد اما جسارت حرکت به

آن سو را ندارند و عده ی قلیلی هم هستند که نمی توانند

خودشان را راضی به چشم پوشی از علاقه شان نمایند.

وضعیت دشواری ست انتخاب راهی تازه از میانه ی زندگی 

که دیگر جوانی هم در پشت سر قرار دارد و امیدی که درچنین

شرایطی ایجاد می شود ، انگیزه ای قوی و شورانگیر است!

خلاصه این که هر چه منشا امید قدرتمندتر باشد حال مان

بهتر خواهد بود و البته حال این روزهایم را دوست می دارم